Şimdi hikaye şu: Disney Avrupa’da bir araştırma yapıyor ve diyor ki 8-14 yaş arasında, dijital algısı kuvvetli olan çocuklar yeni bir kuşağı tanımlıyor. Bu kuşağın adı XD kuşağı (XD generation), X jenerasyonunun dijital olarak biliçli çocukları anlamına geliyor. İşte 1995-2001 arası doğumlu olan bu çocuklar, internetsiz bir dünya görmemişler ve böyle bir dünyayı bilmiyorlar. Dolayısıyla tüm algıları ve hayata bakışları da bu yönde şekilleniyor.

Araştırmanın detaylarını ingilizce olarak şuradan, Türkçe olarak da şuradan okuyabilirsiniz. Benim gözüme çarpan ve bu yazıyı yazmama sebep olanlarsa şöyle:

• Dijital Kuşak – XD’ler teknolojiye çok hakim olmakla birlikte, onu yüzyüze sosyal etkileşimin yerine koymak yerine, etkileşimi güçlendirmek için kullanıyorlar.
• En tercih edilen arkadaşlarla buluşma yöntemi hala yüzyüze sosyal temas(yüzde 30). Sonra mesajlaşma(yüzde 15), çevrimiçi sohbet(yüzde 14) ve cep telefonu(yüzde 8) geliyor.
• Yüzde 53’ü internetin okul dışında da arkadaşlarıyla konuşma olanağı vererek yaşamlarını geliştirdiğini düşünüyor.
• Yüzde 44’ü internetin arkadaşlarıyla bağlantıyı koparmamayı kolaylaştırdığını söylüyor.

Ne kadar güzel tarif etmişler değil mi? :)

Elbette ki bu yaş aralığındaki her çocuk bu kuşağı temsil etmiyor. Pek çok faktör çocukların, kişilerin hangi kuşakta yer alacaklarını belirliyor. Örneğin benim düşüncelerim ile bu çocukların söyledikleri oldukça benzer olabiliyorken (84′lüyüm), yakın bir arkadaşım ile benim düşüncelerimiz ise taban tabana zıt olabiliyor.

Bu yüzden, bu kadar çok teknolojik değişimin inanılmaz kısa süre içerisinde gerçekleşmesinin, artık ‘kuşak’ kavramını değiştireceğini düşünüyorum. Sadece yaş aralığı olarak kuşak belirlemek daha da zorlaşacak diyebiliriz. Yaştan farklı olarak, belirli alışkanlıklar, kullanım ve yaşam tarzları kuşakları daha iyi tanımlamamıza olanak sağlayacak gibi görünüyor.

2008 Kasım ayında yazdığım yazıdaki son 2 paragrafı yeniden buraya yazarak, kendi kuşağımı tanımlıyorum. Peki sizin kuşağınız hangisi?

Kısacası Facebook sayesinde çok daha fazla kişi ile çok daha verimli iletişim kurabiliyorum. Bu yeni bir iletişim yolu, eskisini çöpe atmıyor. Değişen hayatlarımızda, geleneksel iletişim yöntemlerimize alternatif sunuyor sadece.

Hayatımı Facebook’ta yaşamıyorum. Facebook benim için bir araç, daha fazla arkadaşımla daha fazla etkileşim kurmak için, hayatta neler olup bittiğini daha iyi takip edebilmek için. Zamanında kitapları, sanatı, televizyonu, bilgisayarı, interneti, oyunları gördüğünüz gibi lütfen Facebook’u bir tehdit olarak görmeyin…

Hareketin bir de manifestosu var: 14 maddelik bir liste. ‘Özeti nedir?’ diye soracak olursanız söyleyeyim: Bira soğuk içilir! :)

Amaçları basit, web siteleri basit, söyledikleri basit, istedikleri basit: Soğuk Bira… Ve bunu da açıkça dile getiriyorlar: ‘birakeyfimikacirma.com sıcak biraya karşıdır, başka bir amacı yoktur’.

Hareketi desteklemek için çeşitli banner’lar hazırlanmış, dileyen sitesinde kullanıp hareketi destekleyebiliyor. Sadece banner ile değil tabi, Facebook grubu da kurmuşlar ve şimdiden 1200 üyeye ulaşmışlar. ‘Bira Keyfimi Kaçırma Hareketi’ adı altında çeşitli fotoğraflar, yazılar, yemek tarifleri ve videolar paylaşılıyor.

Hareketi desteklemek için güzel hoşluklar da düşünülmüş, tişörtler ve çıkartmalar da hazırlanmış. Bana da geçtiğimiz günlerde ‘Bira Keyfimi Kaçırma Hareketi’nden bir paket ulaştı. Paketin içinden bir adet siyah tişört, 2 adet çıkartma, blogger’lara özel hazırlanmış bir not, siyah sprey boya ve bunu kullanmak için bir de kalıp (kalıp mı denir ona?) çıktı :) Bu arada tüm bunların içinde bulunduğu kutunun güzelliğini de belirtmeden geçemeyeceğim.

Facebook grubuna katıldım, twitter’da paylaştım, blogumda yazdım, arkadaşlarıma anlattım. Sadece grup için değil, soğuk bira içmek için de yaptım tüm bunları… Her gittiğim yerden beklentim belli: Soğuk Bira… :) Hareketin daha fazla yayılması için tişörtü de giyiyorum, çıkartmaları da kullanıyorum ve diyorum ki: ‘Bira keyfimi kaçırma…!’

NOT: Bu arada sprey boya ile yapılan grafik şöyle bir şey. Web adresinin başındaki ‘w.’ ve sondaki ‘.c’ çok hoş bir detay olmuş, kim düşündüyse kutluyorum… :)

Bu da Beyoğlu’nun arka sokaklarından bir görünüm… :)

Dün Migros’ta yine gözüme bir tanesi ilişti, Kasım ayının NTV Bilim‘i… Kapağı aşağıdaki gibi:

Gördüğüm gibi üzerine atladım desem yalan olmaz sanırım. O kadar vurucu, o kadar başarılı bir kapak sayfası tasarlanmış ki, o kadar dergi içerisinden kendini belli etti ve alışveriş sepetime girdi.

Çok hoşuma gitti, tek tek yazıcam:

• Derginin kapağı şahane tasarlanmış dediğim gibi. Bembeyaz zemin, şık kırmızı NTV Bilim yazısı göz alıyor.
• Ortada kocaman, kış aylarına girdiğimiz için özlem çektiğimiz, sulu ve tatlı görünen, yine kıpkırmızı 3 tane kiraz. (GDO’lu mu bilemem.. :P ) Yetmemiş, bir de yemyeşil kocaman bir yaprak kondurmuşlar ucuna…
• Alttaki konu başlığı zaten vurucu: GDO. Bir süredir GDO (Genetiği Değiştirilmiş Organizma) diye herkes birşeyler konuşuyor. Hem merak ediyorum, hem de NTV’den, güvenebileceğim bir kaynaktan bilgi almak istiyorum.
• Heyecanım gitgide artıyor, hemen altındaki başlıklara bakıyorum. İkinci başlık: ‘Domuz gribiyle 2.raund‘. Aşı olup olmama tartışmaları devam ederken, ve her gün sırf bu konuda çıkan bir ton haberi izlememek için televizyon açmazken, böyle bir konuyu okumadan geçmek mümkün değil… Hele tam aşı olmaya doğru meğillenirken bazı aşıların alerjiye sebep olmasıyla Kanada’nın aşıların bir kısmını iade etmesi gibi bir haber okuyunca…
• Devam ediyorum: ‘Cep telefonu helikoptere karşı!‘. Aklıma hemen geçtiğimiz aylardaki kaza geliyor. Konuyu biliyorum, zaten ilgiliyim, aileden gelen bir merak da var. Bu da yakalıyor beni, acaba bilmediğim neler var, neler yazıyor NTV Bilim bu konuda?
• Ve sonuncuda olay kopuyor: ‘Yeni Medya‘. Artık NTV Bilim’i almamak gibi bir şeyi düşünemüyorum bile. Yeni medyanın kalbinin attığı yerdeyim, biliyorum, seviyorum ve merak ediyorum. Acaba kim, neler yazdı?

Gel de alma şimdi, mümkün mü böyle bir şey? :) Henüz açıp okuyamadım, ama masada gördüğüm anda heyecanlanıyorum bile… :) Ha bir de NTV Tarih var, onun yazısı da başka bir zaman…

Hadi görsel kirliliği geçtim, suyun ısınmasını geciktirecek olan tozlar, güneş panellerinin verimliliğini de feci şekilde düşürüyor olmalı diye düşünüyorum. Bu konuda kısa bir araştırma yaptım ve tozların %15 ile %40 arasında verimliliği düşürdüğüne dair bazı yazılara ulaştım.

Örneğin Birleşik Arap Emirlikleri’nde yüksek miktarda -normalin 10 katı kadar- toz içeren, hava koşulları sebebiyle ülkenin tek enerji santralinin verimliliği %60’a kadar düşmüş. Oldukça yeni olan bu santralin güneş panelleri, havadaki toz miktarı azaldıktan sonra temizlenmiş elbette. Ancak verimliliği %60’a kadar düşüren tozun etkisi gerçekten muazzam. Aynı yazıda havadaki bulutlar ile paneller üzerindeki tozların benzer etkiyi yarattığına da değinilmiş. Yani hava tozluyken panellerin temiz, paneller temizken havadaki toz oranının da yüksek olması benzer etkiler yaratıyormuş.

Bir başka yazıda da güneş panelleri üzerinde birkaç ay birikecek olan tozun, verimliliği %25’e varan oranlarda düşüreceği söylenmiş. Bunu engellemek için düzenli temizlik şart. Ancak bazı durumlarda bu riskli, pahalı ve hatta tehlikeli bile olabilir tabi…

Düşünüyorum da, kaç kişi kendi günısısının güneş panellerini temizliyor? Hadi aylık temizliği geçtim, yaz başında veya sonunda, yıllık bile temizlik yapan var mı acaba? Sanırım Antalya’ya ailemin yanına döndüğümde ilk işim çatıya çıkarak panelleri bir güzel temizlemek olacak…

Sanırım haftanın benim için en önemli olayı aylardır üzerinde yazıp çizdiğim, 2009 başından beri Facebook’un özelliklerini tek tek kopyaladığını söylediğim Friendfeed’in Facebook tarafından satıl alınması oldu. Taraflar açıklamasa da yaklaşık $50M’lık bir anlaşma ve Facebook hisselerinden pay alınması söz konusu. Şu aşamada Friendfeed ekibinin de Facebook’a katılacağı ve ilerleyen aylarda uzun vadeye yayılan bir entegrasyon olacağı söyleniyor.

Peki ‘Neden?’ sorusuna gelecek olursak… Bi kere Friendfeed çok başarılı insanlardan oluşan çok iyi bir takım. Çekirdek ekip eski Google çalışanlarından oluşuyor ve Google Maps ve Gmail gibi bazı kilit uygulamalar ve API’larında ciddi sorumluluk almış kişiler. İkincisi, Facebook’un Friendfeed’deki bazı özellikleri kopyalayarak yapmaya çalıştığının çok daha iyisini, hem ürün hem de deneyim olarak bu ekip hayata geçirmiş durumda. Dolayısıyla eldeki ürün çok iyi. Üçüncüsü ise, her ne kadar Twitter kadar genişlememiş ve o kadar hızlı büyümüyor olsa da Friendfeed’in potansiyeli Twitter’dan fazla.

Sonuç nasıl olacak şimdiden bir şey söylemek zor. Ancak bu ekiplerin artık birlikte çalışacak olması bile insanı heyecanlandırıyor. Belki bu şekilde tasarımında, sosyal araçlarında ve kullanılabirliğinde bazı sıkıntılar yaşayan Facebook çok daha başarılı bir noktaya gelebilir. Ancak neredeyse 300M kullanıcıya ulaşmış Facebook’un da her adımını atarken bırakın 2’yi en az 3-5 defa düşünmesi gerekiyor. Kişisel fikrim acele etmeden, olabildiğince geniş kapsamlı düşünüp hareket edilirse bu birleşmenin Facebook’a oldukça yararlı olabileceği. Friendfeed, kullanıcı sayısı bakımından Twitter veya Facebook kadar olmasa da, üretilen içerik ve kullanıcıların profilleri bakımından çok çok daha kaymak bir kitleyi içerisinde barındırıyor (üreten-tüketen).

Friendfeed ve Facebook birleşmesi beni üzmek yerine heyecanlandırıyor. Umarım bu heyecanımı boşa çıkartmazlar :)

Şimdi ise yeni bir furya başladı. Kapı önüne bırakılan ürünler. Yap bir askı, koy ürünü içine, bırak müşterinin kapısına :) Hoş, bundan pek rahatsız olduğum söylenemez, pek bi ilginç buluyorum hatta… Şimdiye kadar gelenler aşağıdaki gibi, bakalım bundan sonra neler gelecek? :)

Cif PowerCream

Eti Lifalif

Nestle Waters

Dove Therapy

• Uyandıktan sonra yüzümü gözümü yıkayıp, hatta bazen yıkamadan telefonun ekranına bakıyorum.
• Servise biniyorum, ya uyuyorum (gözler kapalı) ya da yine telefonda Google Reader veya maillerime bakıyorum. Köprü trafiği başka türlü çekilmiyor :(
• Ofise geliyorum, ufak bir poğaça alıp asansöre gidiyorum, asansör beklerken minik ekranlarda Turkcell’deki yeni gelişmeleri veya çarpıcı haberleri izliyorum.
• Arada yine telefonuma baktığımı unutmayayım.
• Masamın başına geçtiğimde bilgisayarımı açıyorum, HP’nin 14″ ekranı karşımda.
• Sigara içmediğim için sigara molam yok, çok özel bir durum olmadığı taktirde 12′ye kadar masa başında, ekrana odaklanmış durumdayım.
• Yazı yazarken çoğunlukla ekrana bakmam da cabası…
• Öğlen sanırım en güzel saatlerim: İstiklal’de dolanıyorum, yemek yiyorum, insan içine çıkıyorum :) Tüm bunlar telefonuma bakmadığım anlamına gelmiyor tabi ki…
• Öğleden sonra yine öncesi gibi, ekran başında bir Göktuğ.

• Şirketten çıktıktan sonra yine servis, benzer bir yolculuk daha, telefon veya uyku arasında gidip geliyorum.
• Eve geldim, hemen televizyonu açıyorum. NTV’de günün gelişmelerini izliyorum, ardından Yorum Farkı… Eğer ilgimi çeken birşeyler varsa tv açık kalıyor, ama bir yandan bilgisayarım da açık. Ama bu sefer ekran bir MacBook ekranı…
• Genellikle tv, bilgisayar ve telefon arasında dolanıyorum yine…

Bu döngüyü sosyal ilişkilerime ayırdığım zaman biraz bozabiliyor ancak. Ama çoğunlukla bu şekilde diyebilrim.

Ne kadar çok ekranlara bakıyorum, ne kadar sık… Yazık bu gözlerime. Hala bir bozukluk yok ama çok yükleniyorum gibi geliyor bana.

Halbuki her şey benim elimde değil mi? Daha fazla dinlendirmem gerekiyor gözlerimi, daha fazla zaman ayırmam gerekiyor kendime, yazık değil mi bana? :)

Geçti de… Metrobüs tantanası bitmedi bir türlü. Son olarak da trilyonluk metrobüslerin “metrobüs hattına uygun olmadığı” gerekçesiyle kızağa çekildiği açıklandı.

Ben ise farklı bir noktaya dikkat çekmek istiyorum: Emniyet şeridi

Dikkati çekmemesi mümkün değil. Tüm bu metrobüs inşaatı sırasında yollar genişletildi, ek şerit -güya- yapıldı. Ama işler bittikten sonra emniyet şeritlerinin hali içler acısı…

Bir kere şerit bile değil, bisiklet yolu resmen. Bir araba genişliğinde bile değil. Yapılan işin mantığına aykırı. Hiçbir araç, acil bir durumda o şeritlerden bastırıp gidemez. Gitse de soldaki arabaların aynalarını toparlar gider ancak…

Hadi gidiyor diyelim, şoförün çook dikkatli olması gerek çünkü birden bire “şerit” bitebilir! Şaka değil bu dediğim… Üstgeçit ayağına denk gelen kısımlarda emniyet şeritleri sinüs eğrisi gibi bir güzel kıvrılıyor, çizgi halini alıyor, sonra yine “genişliyor”. Komediye bakar mısınız!?

Ne denir bu işe…? Allah kimseyi acil köprüden geçişe mecbur etmesin…

“Neden böyle bir şey oluyor?” sorusuna verebileceğim en iyi cevap sanırım şu sıralar okuduğum Malcolm Gladwell‘in “Kıvılcım Anı” adlı kitabından esinlenerek vereceğim “Çünkü Twitter’ın kıvılcımı alevlendi…” =)

Türkiye için konuşacağım, önce politika sahnesinden insanlar twitter’ı “denediler” ve “denediler“… Ancak seçimle beraber bu rüzgar geçti gitti… Sonra yeni yeni firmalar sıkça görülür oldu. Şimdi ise ünlüler geliyor…

Böylece kitle genişliyor. Daha da ayrım yapalım mı? Önce teknoloji ve web dünyasından insanlar vardı. Sonra bu insanların çevresindekiler gelmeye başladı. Sonra pazarlamacılar bulaştı. Sonra satışçılar, sonra reklamcılar, sonra zartlar sonra zurtlar… Sonra yaşlılar, sonra gençler… Sonra gay ve lezbiyenler bastı ortalığı, sonra porno film artistleri(?)… “Hani bakiyim neymiş o”cular, “burdan yazdığımız zaman herkes okuyor mu şimdi”ciler, vs… Ne farkeder ki?

Olan şey şu: İlk baştaki çekirdek kitlenin sohbet ortamı değişiyor. Konular değişiyor. Sohbetlerdeki değişim, konuların farklılaşması kimilerine göre “ortamı bozuyor”. Kimileri ise durumdan pek memnun… Ekşisözlük’teki “nesil kavgasına” döndü dönecek ortam…

Tuhaf bir şey yok bence… Ne beklenebilirdi ki? Değişim olacak, popüler yerler dolacak, bir şekilde uyum sağlamak gerekecek…

Ancak benim tek bir beklentim var: Bu ortama gelenlerin “samimi” olmaları.

Kendi yerine başkalarının yazdığı tweet’ler, post’lar ölmeye mahkum… Samimi olmayanlar tokatlanacak, ayıplanacak, alay edilecek… Ortamdan dışlanacak, bu kadar basit… Kimse televizyonda olduğu gibi düşünmesin bu dünyayı… Burada gündeme gelmek de çok kolay, bir anda yok olmak da… Bir “Block” düğmesine bakıyor her şey :)

Kişisel görüşüm yeni gelenleri hoş karşılamak yönünde, o ne demekse ve nasil oluyorsa…(?) Yol göstermek, bu dünyayı anlatmaya çalışmak lazım… Bizlerin de onlar gibi, onların da bizler gibi olduğunu, “biz-onlar” olmadığını anlatmak, hissettirmek lazım… Neden yadırgıyoruz ki bu kadar? Herkes kendi başına değil mi burda?

Önceki yazılarımda da değinmiştim, kirliliğin artması kaçınılmaz, o yüzden farklı çözümler de bulmak lazım… Tabi bu da “hemen” olmuyor… :)

Spiker güzel anlatıyorsa maç bir kat daha güzelleşir, izlemek bir o kadar daha zevk verir bana… Ama bazı spikerler o kadar kötü ki, maç zevkinin içine ediyorlar resmen…

Geçtiğimiz hafta Chelsea ve Liverpool arasında oynanan şampiyonlar ligi çeyrek final karşılaşması herhalde uzun seneler akıllardan çıkmayacak. İlk yarısı 0-2 Liverpool üstünlüğü ile geçilen karşılaşma 4-4 bitmişti. Ekran başında nasıl keyif aldığımı bir ben bilirim =)

Ancak senelerdir süregelen özellikle de şampiyonlar ligi maçlarının tadını kaçıran kötü spikerlerden artık bıktım. Digiturk her ne kadar önceye göre daha iyi olsa da bazen o da can sıkıcı olabiliyor. Bu işin ne kadar zor, ne kadar emek gerektiren bir iş olduğunu bazıları hala anlayamadılar ne yazık ki…

Bir ara konuşulmuştu diye hatırlıyorum, en azından derbi maçlarında iki taraf için de ayrı spiker olacaktı hani? İtalya’da bunun bir örneği, hem de çok keyifli bir örneği mevcut hatta…

Hadi bunu geçtim, daha basit bir şey söyleyeyim. Ben spikersiz, yorumsuz, sadece topun, hakem düdüğünün ve taraftarların sesini duymak istiyorum. (Premier Lig ‘e selam olsun…)

Diyeceksiniz ki “peki küfür mü dinleyeceksin yoksa kafa şişiren davulları mı?”. Ben de “o başka yazı konusu..” diyip sıyrılacağım =)